Linda

Vorige week woensdag was het zover, ik werd geopereerd.

Om half 10 werd ik verwacht in het ziekenhuis en om half 12 was ik al aan de beurt. Ik werd naar de ok gereden en die assistente zei het gaat heel snel en volgens mij was ik toen ook al weg.

Om 10 voor 1 werd ik wakker op de verkoeverkamer. 10 minuten nadat ik uit de ok kwam. Dat ging lekker vlot. Ik had helemaal nergens last van dus dat was ook super. Ben blij dat ik geen morfine heb gebruikt. Ik was namelijk ook erg helder.

Het eerste dat ik deed was dan ook mijn been omhoog tillen. Kijken of de pijn weg was. De pijn die ik kende was weg maar nu had ik een soort van groei pijn. Ik schrok wel een beetje maar de volgende dag was de pijn ook al weer verdwenen.

Het duurde even voordat ik naar de kamer mocht omdat ik dus geen morfine kreeg en ik daarnaast ook nog eens een hele lage bloeddruk had. Om iets voor 3 uur mocht ik dan toch naar de kamer. Ik heb meteen iedereen gesmst zodat zij ook weer op de hoogte waren.

Om half zes mocht ik uit bed om te plassen en het was helemaal geweldig. Geen pijn meer. Wat een feest. De nacht die volgde was behoorlijk beroerd aangezien mijn kamergenoten erg snurkten en ik daardoor geen oog heb dicht gedaan.

De volgende morgen mocht ik het bed uit en lopen over de gang, na begeleiding van de fysio. Ik was het een klein beetje vergeten en ben toen naar buiten gegaan om even een sigaretje te roken en even te bellen met het thuisfront. Toen ik terug kwam stond de fysio te wachten en mocht ik laten zien wat ik kon. Dus stukje lopen. Netjes in en uit bed en traplopen.

Tijdens het ontbijt kwam de neurochirurg langs om te vragen hoe het ging. Hij gaf aan dat hij bindweefsel had weggehaald. De rest van de hernia had verwijderd en een stuk bot had weggehaald om de zenuw in de toekomst meer ruimte te geven om weg te kunnen. Hij gaf aan dat we de volgende dag naar huis mochten dus dat was wel fijn.

Donderdag avond heb ik Hugo opgehaald bij de parkeergarage. Hij was zeer verbaasd dat ik al zover kon komen. Woensdagochtend kon ik nog nauwelijks van de entree van het ziekenhuis naar de afdeling komen, dus een zeer grote vooruitgang.

Vrijdags om 10 uur mocht ik naar huis en eindelijk het ziekenhuis verlaten. Helemaal geweldig natuurlijk. Eenmaal thuis heb ik eerst mijn tas uitgepakt en ben toen even in bed gaan liggen. De volgende dag ben ik ook nog heel even in bed gaan liggen, maar zondag ben ik de hele dag op geweest. Helemaal geweldig. Ik kan echt alles weer doen zonder centje pijn. Het vervelende is alleen dat ik dus niet zo veel mag. Officieel moet ik 6 weken thuis blijven en mag ik daarna weer langzaam aan het werk. Volgende week zal ik de neurochirurg even bellen met de vraag of ik niet wat eerder mag gaan werken.

Ik ben nu weer helemaal happy. Blij dat alles weer zonder pijn kan en ik niet meer beperkt ben in mijn doen en laten. Nu is het alleen afwachten of het weg blijft of dat het terug komt. Ik ga er van uit dat het weg blijft en ik nooit meer last van mijn rug zal hebben.

Vanmiddag brengt mijn schoonvader een hometrainer waarop ik me de komende tijd wel even op kan vermaken. Buiten fietsen mag ik namelijk nog niet en durf ik ook nog niet zo goed. Ik ben steeds bang dat het ineens terug is, maar zelfs met mijn niesje is er nog niets mis gegaan of heb ik ook maar enige vorm van pijn gevoeld.

Ik houd jullie op de hoogte.

Groetjes,
Linda

En nu eens een bericht over wat leuks.

Morgen krijgen we een nieuwe heg. We hebben nogal een grote parkeerplaats naast ons huis en sinds we hier wonen (bijna 4 jaar) wil ik eigenlijk al een afscheiding zodat de auto’s uit het zicht geparkeerd konden worden en wij meer uit de wind konden zitten. En morgen is het dan zover, er komt een laurier haag.
Ondertussen ben ik begonnen met mijn eigen kruidentuintje in de vensterbank en ik ben alvast begonnen met het in huis opkweken van tomaat, komkommer, boontjes en sla. De broccoli en bloemkool sla ik dit jaar nog maar even over, vorig jaar was het niet zo’n succes. Er zaten allemaal rupsen in.

Dus dit jaar laat ik het er maar even bij. Helaas heb ik vorig jaar ook maar 5 tomaten uit een aantal van 20 planten gehaald en ik had geen komkommers, nou ja eentje die ik wilde verleggen en toen perongeluk afbrak. Dus helaas werd dat ook geen succes. De sla en de boontjes waren wel een groot succes, zeker de boontjes, er is niets lekkerders dan boontjes geplukt uit je eigen tuin en dan direct bereid.

Ik zal morgen foto’s van de tuin online zetten als de heg er in staat.

Liefs Linda

Da’s grappig, kom je bij de neurochirurg en het eerste dat hij zegt is je hebt geen hernia. De radioloog zag misschien wel een hernia maar die is zo klein dat die geen oorzaak kan zijn voor je klachten. Het blijkt nu een beklemming te zijn van de zenuw door weefsel. En dat gaat hij verhelpen.

Het duurt nog wel even, 14 april pas, maar het vooruitzicht is er. Hij gaat in eerste instantie de zenuw vrijmaken en wat bot en weefsel verwijderen. Daarna kijkt hij ook meteen even of de tussenwervelschijf nog goed zit en niet te zacht is. Is dit wel het geval dan haalt hij de resterende kern ook weg.

En dan is het afwachten. Mocht het niet helpen dan zal mijn wervel vastgezet gaan worden met een soort veer die dan de werking van de tussenwervelschijf over gaat nemen.

De neurochirurg benadrukte nog even dat ik wel een hele extreme vorm van rug heb. L5 en S1 staan in zo’n rare hoek ten opzichte van elkaar dat hij dat niet vaak tegen kwam. Hierdoor is het ook niet mogelijk om een tussenwervelschijf te vervangen door een kunstschijf omdat die er waarschijnlijk aan de andere kant weer uit schiet. En of het lukt met het veertje is ook maar de vraag omdat hij niet kan zeggen hoe die veer in die hoek zal reageren, maar dat is van latere zorg. Ik ga er nu vanuit dat deze operatie zal werken en dat het dan allemaal niet meer terug komt.

Dus als het zover is dan blog ik weer.

Grtz,
Linda