Vorige week woensdag was het zover, ik werd geopereerd.
Om half 10 werd ik verwacht in het ziekenhuis en om half 12 was ik al aan de beurt. Ik werd naar de ok gereden en die assistente zei het gaat heel snel en volgens mij was ik toen ook al weg.
Om 10 voor 1 werd ik wakker op de verkoeverkamer. 10 minuten nadat ik uit de ok kwam. Dat ging lekker vlot. Ik had helemaal nergens last van dus dat was ook super. Ben blij dat ik geen morfine heb gebruikt. Ik was namelijk ook erg helder.
Het eerste dat ik deed was dan ook mijn been omhoog tillen. Kijken of de pijn weg was. De pijn die ik kende was weg maar nu had ik een soort van groei pijn. Ik schrok wel een beetje maar de volgende dag was de pijn ook al weer verdwenen.
Het duurde even voordat ik naar de kamer mocht omdat ik dus geen morfine kreeg en ik daarnaast ook nog eens een hele lage bloeddruk had. Om iets voor 3 uur mocht ik dan toch naar de kamer. Ik heb meteen iedereen gesmst zodat zij ook weer op de hoogte waren.
Om half zes mocht ik uit bed om te plassen en het was helemaal geweldig. Geen pijn meer. Wat een feest. De nacht die volgde was behoorlijk beroerd aangezien mijn kamergenoten erg snurkten en ik daardoor geen oog heb dicht gedaan.
De volgende morgen mocht ik het bed uit en lopen over de gang, na begeleiding van de fysio. Ik was het een klein beetje vergeten en ben toen naar buiten gegaan om even een sigaretje te roken en even te bellen met het thuisfront. Toen ik terug kwam stond de fysio te wachten en mocht ik laten zien wat ik kon. Dus stukje lopen. Netjes in en uit bed en traplopen.
Tijdens het ontbijt kwam de neurochirurg langs om te vragen hoe het ging. Hij gaf aan dat hij bindweefsel had weggehaald. De rest van de hernia had verwijderd en een stuk bot had weggehaald om de zenuw in de toekomst meer ruimte te geven om weg te kunnen. Hij gaf aan dat we de volgende dag naar huis mochten dus dat was wel fijn.
Donderdag avond heb ik Hugo opgehaald bij de parkeergarage. Hij was zeer verbaasd dat ik al zover kon komen. Woensdagochtend kon ik nog nauwelijks van de entree van het ziekenhuis naar de afdeling komen, dus een zeer grote vooruitgang.
Vrijdags om 10 uur mocht ik naar huis en eindelijk het ziekenhuis verlaten. Helemaal geweldig natuurlijk. Eenmaal thuis heb ik eerst mijn tas uitgepakt en ben toen even in bed gaan liggen. De volgende dag ben ik ook nog heel even in bed gaan liggen, maar zondag ben ik de hele dag op geweest. Helemaal geweldig. Ik kan echt alles weer doen zonder centje pijn. Het vervelende is alleen dat ik dus niet zo veel mag. Officieel moet ik 6 weken thuis blijven en mag ik daarna weer langzaam aan het werk. Volgende week zal ik de neurochirurg even bellen met de vraag of ik niet wat eerder mag gaan werken.
Ik ben nu weer helemaal happy. Blij dat alles weer zonder pijn kan en ik niet meer beperkt ben in mijn doen en laten. Nu is het alleen afwachten of het weg blijft of dat het terug komt. Ik ga er van uit dat het weg blijft en ik nooit meer last van mijn rug zal hebben.
Vanmiddag brengt mijn schoonvader een hometrainer waarop ik me de komende tijd wel even op kan vermaken. Buiten fietsen mag ik namelijk nog niet en durf ik ook nog niet zo goed. Ik ben steeds bang dat het ineens terug is, maar zelfs met mijn niesje is er nog niets mis gegaan of heb ik ook maar enige vorm van pijn gevoeld.
Ik houd jullie op de hoogte.
Groetjes,
Linda