Linda

Vorige week dinsdag ben ik bij een andere neuroloog geweest voor de uitslag. Ik blijk naast de hernia ook littekenweefsel te hebben. Inmiddels heb ik verschillende uitvalverschijnselen erbij gekregen dus heb ik die meteen bij de neuroloog neergelegd. Hij reageerde er nauwelijks op. Überhaupt vond ik deze neuroloog een beetje een botte hark. Mijn eigen neuroloog is veel vriendelijker en legt alles goed uit.

Wel prettig omdat als je de informatie met name van internet moet halen je er niet veel vrolijker van wordt. Ook al zoek je op betrouwbare sites en besef je dat de fora met name verhalen bevatten van mensen die niet tevreden zijn. Mensen die tevreden zijn hebben niets te vertellen.
De neuroloog vertelde zelfs dat hij geen tijd had om 2 mri’s naast elkaar te leggen. Dus ik was snel klaar. 5 minuten na mijn entree mocht ik weer gaan. Toen ik de afspraak moest maken voor de afspraak bij de neurochirurg bleek dat dat nog 4 weken zou duren. Erg blij was ik daarmee.

Eenmaal thuis gekomen heb ik het ziekenhuis toch maar even opgebeld om te vragen of het niet wat eerder zou kunnen. “Ja mevrouw er zijn meer mensen met pijn dus nee u kan niet eerder geholpen worden”. Nu heb ik proberen uit te leggen dat het mij niet ging om de pijn maar om de andere symptomen, maar ik had het net zo goed tegen mijn hond kunnen hebben want luisteren deed ze niet (net als mijn hond ). Donderdags bedacht ik mij dat ze misschien wel de foto’s en de MRI alvast voor konden leggen aan de neurochirurg zodat hij ze alvast kon beoordelen. Het ziekenhuis nogmaals gebeld en ze wist zelfs wie ik was (weet niet of dat een goed teken is). Nu wilde zij inderdaad het wel voorleggen aan de neurochirurg en als hij dan besloot dat hij mij wil gaan opereren dan kon zij de OK alvast boeken. Dus mocht het toch het geval zijn dat ik geopereerd ga worden dan ben ik in ieder geval sneller aan de beurt dan wanneer ik zou hebben gewacht totdat hij mij zou zien. (Scheelt 2 weken).

Dus 4 maart hoor ik wat er gaat gebeuren. Ik hoop dat ik dan snel aan de beurt ben zodat we van de zomer weer een paar dagen op vakantie kunnen.

Heb ik weer nieuws dan laat ik weer van mij horen. Misschien heb ik dan ook wel nieuws die niet over de hernia gaat. Kan alleen nu helaas nog niets bedenken.

Groetjes,
Linda

De MRI is weer achter de rug. Het was weer een feest. Ze wilden weer een beeld met contrastvloeistof en doordat mijn aderen zich angstvallig verstoppen als er iemand met een naald aankomt was het even zoeken voordat ze een goede hadden gevonden.
Na een half uur in het apparaat te hebben gelegen moest ik me melden bij de foto afdeling. Ze moesten een paar aanvullende foto’s hebben van mijn rug om te zien wat mijn wervels doen ten opzichte van elkaar als mijn rug bol of hol is. Ik mocht na de opnames de foto’s bekijken en daarop was al te zien dat de laatste tussenwervelschijf nog maar de helft van de omvang heeft in vergelijking met de “gezonde” wervels.

Vandaag gaat het niet helemaal goed en heb ik veel last. Ik heb het ziekenhuis toch maar gebeld om de afspraak wat naar voren te halen. Eerst kon ik ivm met de vakantie van de Neuroloog pas op 15 februari terecht. Nu kan ik gelukkig aankomende dinsdag terecht bij een van de andere neurologen. Ik hoop dat ze snel iets zullen gaan ondernemen maar dat is nog even afwachten.

Ik houd jullie op de hoogte.

Laat ik bij het begin beginnen.

Twee jaar geleden was ik bezig met het schoonmaken van de keukenkastjes (op zich al bijzonder) en het schoot me in mijn rug. In het begin ging het nog wel maar 2 dagen later kon ik niets meer. Alles deed me pijn. Ben naar de huisarts gegaan en die sprak het vermoeden uit dat ik een Hernia zou hebben. Moest het maar even afwachten en met pijnstilling de dag door zien te komen.

Heb een tijdje gevlogen, gedraaid en me erg stoned gevoeld. Dit was het ook niet helemaal. Na 2 weken mocht ik dan toch naar de Neuroloog. MRI laten maken en toen weer naar de Neuroloog. Hij had bij het intake gesprek al een beetje door laten schemeren dat hij niet helemaal dacht dat ik een hernia had, maar toen ik terug kwam na de MRI zei hij. Goh je hebt er zelfs 2. We zouden het eerst op de conservatieve manier gaan proberen te bestrijden, dus fysiotherapie en sporten onder fysiotherapeutische begeleiding. Na 5 maanden was er weinig tot geen verbetering opgetreden dus ben ik weer teruggegaan naar de Neuroloog. Hij verwees me door naar de Neurochirurg en die plande een afspraak voor een operatie 2 weken later, 18 maart 2008.

Op de dag van de operatie kreeg ik een paniekaanval en riep: “Ach laat maar zitten, het hoeft niet hoor”. De verpleegsters keken een beetje raar maar zeiden je kan er nu niet meer onderuit. Oké, dan maar toch opereren. Ik werd wakker en gelijk was de pijn weg en het gevoel weer terug. Het plan was dat ik zeker 5 dagen in het ziekenhuis moest blijven. Om 9 uur ’s ochtends kwam de fysio van het ziekenhuis en die zei dat ik mocht gaan lopen. Ik heb een korte wandeling gemaakt en dat moest ik ieder uur een paar keer doen. Om 11.30 kwam de fysio terug en vroeg of ik naar huis wilde. Maar natuurlijk. Ik was kapot, had de hele nacht niet geslapen en had het in het ziekenhuis eigenlijk al wel weer gezien. Ze zou even overleggen en dan zou ik het horen. Het verlossende antwoord kwam een half uur later; Ik mocht naar huis, dat ging lekker snel.

Thuis aangekomen heb ik lekker beneden in een bed gelegen en na 1 dag had ik de stofzuiger al weer even in mijn handen. Na 3 weken tv kijken en niets doen ben ik maar weer halve dagen aan het werk gegaan. Alles ging super. Ik heb dan ook tot 6 maanden geleden geen centje pijn meer gehad.

.

7 juni liep ik buiten in de tuin en ik moest niezen. Nu doe ik dat een beetje raar, ik heb een ingehouden niesje. Dat ging mis. Ik voelde meteen dat het niet goed zat. Ik ben in bed gaan liggen en heb gewacht tot maandag. Ik dacht ik kan nog wel werken, maar na het bezoek aan de huisarts bleek toch eigenlijk wel dat dat helemaal niet mogelijk was. Ik kon geen stap meer zetten en het werd met het uur erger. Na 2 dagen moest ik kruipend naar het toilet. De huisarts maar weer gebeld en die kon wel pijnstillers voorschrijven. Ja heeeele zware, ik werd daar erg naar van dus heb maar besloten om die niet te gaan gebruiken. Na 2 weken kon ik eigenlijk al weer van alles. Het ging steeds beter. Tot begin December, de uitstralingspijn begon terug te komen en ik had last van spierzwakte en uitvalsverschijnselen. Ik vond dat er niets aan de hand was maar mijn Fysio vond van niet. Ze vroeg al een paar keer of ik niet weer eens contact op wilde nemen met de Neuroloog om te kijken wat hij er van vond. Ik gooide steeds in de strijd dat ze toch niets konden doen. Nou dat bleek toch niet helemaal het geval te zijn.

Afgelopen woensdag heb ik een gesprek gehad met de Neuroloog. Hij besloot dat mijn klachten toch erg genoeg waren om mij weer opnieuw te laten opereren. Hij zou even met de Neurochirurg overleggen of er een nieuwe MRI moest komen of dat hij het zo wel aan durfde. Nou hij wil een nieuwe MRI die staat gepland voor 3 februari. Een week later kan ik weer terug naar de neuroloog voor de uitslag. Tot die tijd zal ik eens bedenken wat ik allemaal ga delen op mijn blog.

Hebben jullie lezers nog tips of ideeen dan hoor ik dat natuurlijk graag..

Groetjes,
Linda